این هم شعری از خودم که در قالب "یئنگی قوشما" سروده ام. شعری که از درد انسان بودن و نگرش انسانی به دنیای مادی و بی رحم ما حکایت میکند..
کاش...
کاش زارییان قوش اولموشدوم
دار قفسینگ دار کونجوندا
قول قاناتیم باغلییدی کاش
آیریلیغینگ زنجیرینده
کاش اولموشدوم اوجه داغینگ
اوجه سینده بیر تک آغاق
اوزاق قره قیشیم گلیب
هئچ باشیمنان باش اولمایا
یا کی چولده جیرانیدیم
اووچی قویا تور جانیما
من قورخودان قچه قچه
هئچ بیلمه یم نولدو دیرلیگ
یا کی شیدا بولبول کیمین
دوقوز آی حسرتلی گوله
گول قونچاسی آچیلان دم
خزان اسیب ساراردایدی
یاکی جوشغون بولاغیدیم
یولا دوشم قره داغینگ
گوزونده کی آخان یاش کی
جوشغون اولار آغیر دردن
یا بیر یاغیش اولایدیم من
یاغام هم داغ و هم دوزه
یاشیل مخمل سره م چوله
آراسیندا قیزیل گوللر
سونگدان خزان ساراردایدی
اگدیگیمی یئل آپارا
آما اولمامیشدیم آدام
یامانلیغا یامان چکم
هر یوخسولونگ چاراسیزلیگ
دردی منه پای اولا کی
اولام آدام جورونا من
یسیر اولان جفا چکن
من گوزله دیم عمروم گله
گچدی عمر و گلمه دی یار
ترلان کیمین عشق اه ویندن
اوچوب گوینده قالدی یادی
نه توره دن تاری باخار
نه یار گلیر درمان اولا
بو گوودا سیز اوره گیمینگ
مینگ درد و مینگ یاراسینا
کاش کی اولمامیشدیم آدام
کاشکی...آولمامیشدیم.... آدام
کاش کی ......آولمامیشدیم
فرود جهانگیری